Beter laat dan nooit, maar bij deze nog even een kort verslag van de wedstrijd op 26 november tegen Marienberg 4.

Dankzij ons puntenverlies in de laatste 4 wedstrijden kwamen onze concurrenten steeds dichter bij en we lieten ons zelfs inhalen door Marienberg. Ondanks alles stonden we nog steeds 2de en zo werd deze wedstrijd de topper uit onze competitie, de nummer 1 tegen de nummer 2.

Eigenlijk was Marienberg de hele wedstrijd beter en sporadisch kregen we kleine kansjes. Met kunst en vliegwerk wisten we heel lang ons doel schoon te houden alleen 10 minuten voor tijd ging het mis. Marienberg kreeg een vrij trap en Geert zag de bal niet aankomen omdat de scheids in het zicht van de bal stond. De vrije trap belandde bij de tweede paal en werd daar onberispelijk binnen gewerkt, 0-1. Het verzet was gebroken. Niet veel later was het 2-0 en dit was ook gelijk de uitstand.

Hieronder nog het verslag van Marienberg dat ik jullie niet wil onthouden: (mijn complimenten)

4e elftal weet Topduel in Hardenberg te winnen
(Duel kantelt laat in voordeel van de Mainbargers….)
Normaal gesproken de rust zelve. Normaal gesproken piert hij een peuk, zet zijn kraag op standje zeven en weet hij zorgeloos zijn zegeningen te tellen. Een opstelling in elkaar flansen vormt voor hem geen probleem laat staan een onneembare vestiging. Het vuur kan hem nooit te heet zijn. Toch was Dinant Jaspers, begenadigd leider/samensteller/12e man/ haptonoom/ Pokon bevochtiger/voetbalkenner/etc. etc.…, niet in zijn normale doen. Hij waggelde een keertje links van de oranje-zwarte kleedkamers. Had hij nou daadwerkelijk zes man op de brede bank genesteld. Hij telde nogmaals de opstelling na in zijn schriftje met lijntjes. Tja, het klopte. Joris driepinter in het doel en Wibo in de spits…….euh als voorstopper. Zijn bastion begon lichtelijk scheurtjes te kleuren. Wibo, de Barthez van Mainbarg, als stopper voor Ardje…? Had hij, meneer Jaspers, dat wel goed gezien. Was zijn visie enigszins vertroebeld doordat het topduel in Hardenberg tegen HHC 9 op stapel stond. Was Wibo niet de man die in een ver en duister verleden samen met collega spits GJ ‘Bultje’ Hagedoorn de vijandelijke zestienmeters tot slagveld bombardeerde… Was hij afgegleden naar een positie die voetballend niet tot ieders voorkeuren behoorde… Je zag ‘m denken, die Jaspers, die zelfverklaarde nuchterheid tot dodelijk eenvoud wist te projecteren. Hij telde nogmaals zijn spelers. Hij kwam tot elf, hopelijk vanavond tot ten minste 1x.  Zelfs zijn gebruikelijke heldendaad voor de wedstrijd liet hij achterwege.

De eerste helft bevestigde zijn bange voorgevoelens. Het liep voor geen meter bij het sterrenelftal wat ooit het predicaat ‘The Third’ was opgespeld. Van spits ‘Piele’ kreeg hij nu niet bepaald een stij…euh enige staat van opwinderigheid. Zijn enige kans kopte hij in de handen van de alom graaiende doelman van de oranje-hemden. Het zeuren werd in de adelstand verheven. Vooral die nummers 4 en 17 van onze gastheren leken wel knollen voor citroenen geslikt te hebben. Volgens ooggetuigen draaiden de ogen opzichtig en niet van sterke drank. Is Epo het stadje binnengevaren en aangemeerd op sportpark ‘De Boshoek’. De scheidsrechter die zijn kam thuis had gelaten was niet te benijden. Jaspers stak de handen nog eens in de zakken. Overlegde zachtjes met zijn andere ik…. Het moest anders. In de rust wisselde hij zijn spitsen. De Lange kon aan de Bas, Otten aan de Whiskey en Piele aan zijn zware shag of is het driekwart….? Nou ja, u snapt ‘m al. Het liep nog niet echt. Voormalige spits van het 1e, Rudootje van de Vegt, knalde een bal tegen de staander terwijl het doel een open leegte vormde. Hagedoorn, bijna pappa, en ook de roem van het 1e elftal te hebben geproefd wist niet tot scoren te komen. Hij baga….hij deed het af met zijn gebruikelijke onbegrepen Beerzerse retoriek….. Hij kwam wel als het moest.

Olsman deed ons denken aan Van Basten in 88. Zijn omhaal stierf helaas in vroege schoonheid en deed het gezicht van een oranjegekleurde speler rood aanlopen. Lennips dreef zijn ploeg op. Een vrije trap kon nog worden gekeerd door een doelman die ernstig vroeg hoe lang het nog was aan de fotograaf en razende reporter. Hij had namelijk dorst, erge dorst. Zijn dorst leste hij nog op een knappe redding van een even zo knappe vrije trap van de hofnar en dito stukkieschrijver van het 4e elftal die nu niet werd ingekort maar wel zag dat zijn bal te kort op de pal was. Achterin maakte Wibo zich druk. 1 op 1 moest Jaspers gaan spelen. Hij spoorde zijn zwager/oom/ja wat ben je eigenlijk van Pokon…. Geen vingerplant of zoiets maarre Freek aan de vlag zag het niet zitten. Het komt goed, tja dat dachten wij ook bij Ajax maar ja…. Jaspers liet voor één keer zijn gedachtegangen waarheid worden. Pamela moest wachten, hij stak twee vingers op, 1 op 1 duzz…. Wibo ging mee naar voren voor een vrije trap van Gerko ter Wijlen. Je zag bijna de hele Boshoek op die kale plaat van Hofsink, hij spiegelde zich een mooie wereld. Feyenoord kampioen en Ajax 3e klasse zondag maar dat ging ff niet over Ajax-Feyenoord. De lucht werd zwanger van ongekend succes. De bal draaide de zestien in, Hofsink deed nog een pas en dacht, later maar die plas en drukte zijn kale schedel tegen het leder. Tergend langzaam voelde hij de natte derbystar tegen zijn kruin hartstochtelijk krassen maken. De bal bedacht zich geen moment en kuste de touwen. Een bevrijding. Heel het 4e liep de honderd meter binnen de 10 seconden om haar matchwinner te kussen. Het All Star Team had gescoord tegen FC Bal op ’t Dak. De eerste plek was in zicht.

Jaspers deed een vreugdedansje aan de zijlijn. Piele stak nog een zware shag op, De lange vond Bas en Otten zag Wodka binnenste buiten. Hagedoorn verdubbelde eventjes later de stand tot 2-0. Hij vond een gaatje tussen de benen van de graaiende keeper die smachtte naar een biertje aan de toog bij de mooie blonde dame die mij in de rust nog een kopje koffie liefdevol en met een dikke knipoog had voorgezet. Love in an notedop of is het nu notendop. Na 93 minuten blies de man in het groenzwart voor het laatst op zijn oranje fluitje. Heel de bank veerde op, de tegendruk was een blinde op het tweede kunstgrasveld van HHC Hardenberg.

Een nerveuze wedstrijd met een vierde wat beter ging spelen in de tweede helft maar absolute winnaars werden in de lange en veelbesproken derde….
Het vierde lijkt op titelkoers. Je ziet het, iedereen wil weer deel uit maken van het team wat ooit furore maakte als derde. Je ziet supporters die anders nooit hun ogen vuil wilden maken aan 22 acteurs die zelfs de auditie niet halen bij Vorie Vana. Maar het is gebeurd. Het wonder van Hardenberg voltrok zich in Hardenberg. ’s Avonds telde Jaspers zijn zegeningen aan de Stouwdijk. Hij telde ze één voor één, toen hij zijn luikjes dichtdeed, zijn vrouw een natte zoen gaf en het nachtlampje uitdeed. Op zijn nachtkastje vloog ook het boekje “Voetbal voor gevorderden” dicht als een mooi jongensboek.
Hij had a dream en eens in de zoveel jaren komen ze uit………. Wie weet dit seizoen.
Hij droomde die avond zijn ultieme droom. Joah, het mocht wel zo…
Opgetekend op een koude novemberdag ergens tussen Mainbarg en Hardenberg.
(AD)

Erik.