Column Gert Jan Karsten: Toverstaf en glazen bol

20170415-HHC-BARENDRECHT-PERS-109_2.jpg
  • Deel dit bericht via:

Als trainer van HHC Hardenberg schreef ik mijn laatste bijdrage in de week voor UNA. De combinatie Lord of the Rings en HHC Hardenberg 1 werd veel gelezen en de reacties waren vaak positief en hartverwarmend. De uitslag en alles wat er in die weken is gebeurd, zijn inmiddels genoeg beschreven. Toch vond ik het weer tijd om vanuit mijn rol als hoofdtrainer weer eens een geluid te laten horen via een column. Zoals altijd heb ik gezocht naar een thema voor deze column en de toverstaf en glazenbol krijgen later toelichting.

In eerste instantie wil ik even kort terugblikken op het huidige verloop van het seizoen. Kort samengevat een geweldige start, een dip rond de herfstvakantie, een sterk einde van de eerste seizoenshelft, gevolgd door een fantastische start van 2018 met 4 winstpartijen op een rij. Ofschoon (Cruijffiaans woordgebruik) de laatste wedstrijd bij mij het meest blijft hangen. De kansloze nederlaag in Werkendam blijft hangen (frustreren) en ook al is Kozakken Boys dan misschien de beste ploeg in de Tweede Divisie, als HHC Hardenberg moeten wij de ambitie hebben en uitstralen om ons te ontwikkelen tot een vergelijkbaar niveau. Dat maakt dan ook dat intern niemand tevreden is met de huidige situatie, ondanks de positieve tussenbalans. Spelersgroep en staf streven naar een stabieler niveau en daarvoor is ordinair hard werken in combinatie met door ontwikkelen een must voor iedereen. Iets wat ook van ons wordt verwacht door de hondstrouwe aanhang.

Dat brengt mij op de glazenbol uit de titel van deze column. Vorig jaar kreeg die bol een beetje extra credits door het getal 41 (uitgesproken puntenaantal door mij in de talkshow HHCNOW van feb 2017) en dit jaar waren de tussentijdse doelstellingen meer scoren en minder tegenkrijgen. Basisprincipes en open deuren uit het voetbalspel, maar inmiddels kunnen wij stellen dat het meer scoren absoluut een feit is. Het minder tegenkrijgen leek na de winterstop ook redelijk op orde, maar in dat stukje voorspellende gave zat tegen Kozakken boys een klein barstje. Als begindoelstelling hadden wij in onze glazen bol een eindstand van ergens tussen plek zes en tien zien opdoemen medio augustus. Momenteel staan wij op een zevende plaats en derhalve zou men kunnen denken dat ook deze voorspelling is uitgekomen. Echter is de glazenbol een voorspelling en zullen wij de komende periode moeten bewijzen dat fictie ook feit kan worden. Een mooi gegeven is dat, door de vele afgelastingen, er een bomvol programma aankomt met prachtige wedstrijden. HHC Hardenberg 1 heeft momenteel een mooiere klassering dan tussen zes en tien in eigen hand. Met gevaar voor eigen “leven” stelt mijn glazen bol daarom vast dat een top vijf klassering tot de mogelijkheden behoort. Dat dit niet vanzelf gaat en dat hier nog veel bergen voor moeten worden beklommen is evident, ofschoon gezonde en reële ambitie uitgesproken mag en moet worden. Tevredenheid over de tussenbalans is volledig op zijn plaats, maar wij moeten ons iedere dag van de week beseffen waar we vandaan komen en dat bij HHC niks vanzelf gaat en alles wat we willen en kunnen bereiken 100% energie en overgave kost.

Nu we onze ambitie een klein beetje hebben verruimd (lees: de trainer met gevaar voor eigen 'leven') wil ik daarbij gelijk de kans nemen om het begrip toverstaf uit de titel van deze column verder uit te werken. Want volgens de definitie van het woord toverstaf is dat een stokje waarmee je tovert... Laat één ding duidelijk zijn. Niemand, ook ondergetekende niet, kan toveren! Ik begrijp dat dit voor sommigen van u misschien een teleurstelling oplevert, maar de realiteit is dat het enige wat wij wel allemaal kunnen, is hard werken. Visie, kennis, kwaliteit, randvoorwaarden en financiën. Ze dragen allemaal bij aan een positief resultaat, mits de bereidheid tot hard werken en ontwikkelen aanwezig is. En toch gebruik ik het woord toverstaf, want het is tijd om de geweldige staf van onze A-selectie eens in het spreekwoordelijke zonnetje te zetten.

Te beginnen bij onze legerleider A0001 Bosma. Jan-Piet van voornaam en sinds 1 januari 2017 mijn steun en toeverlaat. Ik hoor u denken 1 januari? Jij begon toch in oktober 2016? Dat is allemaal waar, maar ten tijde van mijn start als interim werd onze legerleider APK gekeurd in het ziekenhuis, waardoor ik nu een onvermoeibare assistent heb. Van mij wordt wel eens gezegd, een jonge hond die trainer... De juiste term voor Jan-Piet ben ik dan reuze benieuwd naar. Altijd paraat, altijd geweldig voorbereid, teamplayer pur sang, historie altijd bij de hand en als ik me verveel zo’n drie keer per dag een geweldige gesprekspartner om weer eens over een voetbalonderwerp rondom de A-selectie te spreken. Daarnaast heeft Jan-Piet een onuitputtelijk vocabulaire van spreekwoorden, gezegdes en tegeltjeswijsheden, waardoor ook qua motivatie de rol van JPB een bijzondere is binnen onze groep.

Gerard de Vries is de keepertrainer, die al sinds mensenheugenis samenwerkt met Sander en inmiddels zijn ook Jorn-Jan en Ramon blij met de kennis en expertise van Gerard. Gezien het prima niveau dat onze keepers bijna wekelijks halen, is dat een direct compliment aan Gerard. Waar Jan-Piet vooral vocaal motiverend bezig is op het veld, daar zijn de WhatsApps van GDV onmisbaar in de groepsapp van de staf. Of het een compliment is of gewoon erg vervelend, maar deze documentalist bewaart alles en opmerkingen uit het verleden komen dus regelmatig als een boemerang terug en dan meestal geflankeerd door een bijpassende illustratie... Die laat ik voor nu even achterwege.

Ons teammanagement bestaat uit Albert de Vries en Albert Muis. Albert en Albert, de 2 A’s, Jansen en Jansen, onafscheidelijk en in de OCH hangt ook een mooie foto uit het verleden waarbij de 2 een bal tussen hun beider hoofd hebben en met een big smile de camera inkijken. Veel humor, een geweldige organisatie in combinatie met een fantastisch materiaalbeheer kenmerkt beider werkwijze. Wat overigens wel leuk is om te vermelden, is dat Albert Muis van de 47 gescoorde doelpunten dit seizoen er welgeteld 8 heeft gezien. Muis komt steevast een paar minuten na het begin en vertrekt alweer ruim voor het rustsignaal richting kleedlokaal. Alles moet perfect zijn en klaarliggen volgens vaste schema’s. Na de rust komt hij weer wat later en ruim voor het eindsignaal verdwijnt hij weer naar zijn walhalla…. “Jongens ik hoorde muziek buiten? Klopt dat?” De heer De Vries noemen we afgekort DV1 binnen onze staf al is dat nog niet bij iedereen duidelijk. Helaas gaat ons geweten, steun en toeverlaat en organisatietalent aan het eind van dit seizoen stoppen. De tijd ontbreekt om het teammanagement optimaal te kunnen invullen. Optimaal in de ogen van Albert althans. Op vijftig procent van zijn actieradius is hij nog steeds de spin in het web, maar ik heb mij inmiddels neergelegd bij zijn vertrek. We zullen na 26 mei afscheid nemen met een goed glas speciaal bier (zijn handelsmerk) en ik zal de mooie momenten en onvoorwaardelijke steun altijd onthouden en waarderen.

Dan is er de medische staf met Lennard de Leeuw, Gert Sluyters en heel soms is Piet Kampman via De Haere toch nog even actief binnen onze staf. Want helemaal stoppen kan natuurlijk niet, maar dat wist Piet zelf ook wel. Maar nu Lennard de Leeuw. Onbeschreven blad, tenminste als fysio. Jong geleerd is oud gedaan dus die gaat een mooie toekomst tegemoet. Binnen en buiten HHC. Wat leuk is om te vertellen, nou ja leuk… is dat ik de voetbalcarrière bij HHC Hardenberg zo’n beetje om zeep geholpen heb. Destijds als trainer van de beloften koos ik steevast voor piepjong talent en niet voor de “oude” garde. Toen Lennard dit vertelde in de fyioruimte, vroeg Shkodran Metaj zich hardop af, waarom hij dan voor mij als fysio kon werken. Hilarisch mooi gesprekje werd dat. Maar ook in de staf kiezen we voor jong talent en dus is Lennard inmiddels een zeer gewaardeerd lid van de staf, die nog alle tijd en ruimte heeft om zich te ontwikkelen. Of het aan hem ligt weten we niet, maar het blessureleed is tot op heden (afkloppen) zeer laag, dus dat is een meer dan positieve trend. Gert Sluyters is de ondersteunende factor met zijn typische humor en herhalingen voor mensen die grappen niet in 1x begrijpen (of zouden wij ze wel begrijpen Gert?). Veel spelers hebben belang bij de masserende kwaliteiten van Gert en er speelt zelfs iemand in Japan (ene Bakker) die 5 jaar lang vond dat Gert uit en thuis mee moest om hem persoonlijk te prepareren voor wedstrijden. Loyaal aan de club en zeer betrokken bij de beloften als vaste verzorger. Daarnaast een zware periode qua gezondheid achter de rug samen met zijn vrouw en toch altijd een vrolijke noot in de verzorgingsruimte.

Als laatste is er dhr. Bos. Onze wedstrijdanalist is voor velen een mysterie en woonachtig in Almere. Kijkt iedere week naar een toekomstig tegenstander en aan de hand van zijn informatie in combinatie met de beelden maken wij als staf iedere week weer een snood plannetje om punten te sprokkelen. Tot op heden lukt dat sprokkelen heel aardig en dus zijn wij blij dat Joost als analist zijn werkzaamheden voor ons verricht.

Ik vond het hoognodig om mijn toverstaf bij H.H.C. Hardenberg 1 een keer aan u te presenteren. U ziet ze wekelijks voorbijkomen op de Boshoek. Ik mag er dagelijks mee werken en voel mij een bevoorrecht persoon om leiding te mogen geven aan deze unieke groep mensen. Nogmaals ik kan niet toveren, maar met deze staf gebeuren er soms wel magische dingen. Jong Twente uit, AFC uit, UNA uit, Kozakken Boys thuis allemaal magische momenten op een lange reis die voor mij soms aanvoelt als 1 grote illusie.

De komende weken zullen we door hard werken weer proberen om onze punten te sprokkelen. Uiteraard spreek ik de hoop uit dat dit ook weer gebeurt in samenwerking met de magie van onze Boshoek. Een magie die pas prachtig werd weergegeven door een sprookjesachtig filmpje van de website Tweede Divisie. En let wel, die magie…. Dat zijn jullie, onze trouwe aanhang! 

Tot op de Boshoek, tot snel!

Gert Jan Karsten
Hoofdtrainer H.H.C. Hardenberg